KORKU VE ÖFKE

Dün akşam saatlerinde otobüste giderken ani ama çok sert olmayan bir fren yapıldı. Otobüs, bir arabanın arka kapısına vurmuştu ve kapı hafifçe içeri göçmüştü. Kimseye bir zarar gelmemişti, hasar sadece maddi boyuttaydı. Arabanın içindeki kişiler karı kocaydı, arka koltuklar ise boştu.

Otobüs şoförü arabadan indi, otomobil sürücüsü de aynı şekilde indi. Sonra hem tartışıldı hem de kaza anının fotoğrafları çekildi. Otobüste beklemekten sıkıldım ve bir süre sonra ben de dışarı çıktım. Otobüs şoförü, ben ve arabadaki çift, cadde ortasında konuşuyorduk.

Benim rolüm, olayı anlamaya çalışan ve tarafları sakinleştirmeye çalışan, yatıştırıcı bir rol oldu. Her iki taraf da öncelikle bir şekilde kimin haklı olduğunu ispatlamaya çalışıyordu. Bu arada ses tonları yükseliyor, suçlayıcı ifadeler kullanılıyordu. Ama bu öfkeli tonun yanı sıra, özellikle çift arkadaşlarımız yoğun bir korku hissetmişlerdi. Bu korkuyu dışsallaştırmak için öfkeli bir tutum sergiliyorlardı ve içlerindeki korkuyu öfkeyle tolere etmeye çalışıyorlardı.

Daha sonra olay çok büyümedi. Sonrasında iyi temennilerde bulunmak adına çiftten kadın olana "sağlık olsun, kimseye zarar gelmedi, önemli olan o" gibi ifadelerde bulundum. O da bir anda aslında çok korktuklarını ve arabayı da yeni aldıklarını paylaştı. Buna ayrıca üzüldüm, ama sakinleştirici bir yüz ifadesi ve sesle "umarım daha iyisini, daha güzelini alırsınız" dedim. O da "umarım" dedi ve yüzünde sakinleşmenin ifadesi belirdi.

Sonrasında bindiğim otobüsten bir tane daha geldi ve tüm yolcularla birlikte yer değiştirip ortamdan uzaklaştık. Sonrasında otobüste giderken biraz düşünmeye başladım.

Sanki her an bir kavga çıkacakmış gibi hissedilen bir ortam vardı, ama bir yandan da yoğun bir korku hissediliyordu. Sanki iki duygu birbirini ateşliyor, ama aynı zamanda birbirini kontrolsüzleştiriyordu. Ancak burada birincil olan ve ilk etapta kapatılmaya çalışılan duygu, korkuydu. Sanki korku daha fazla telaşlandırıyor, düzenlenemiyor ve öfkelenerek dizginlenmeye çalışıyordu. Böyle anlarda haklı öfke duygusu da korkunun şiddetinden etkilenebiliyor ve sanki kişiyi daha ani hareket etmeye, dürtüsel bir şekilde davranmaya itiyor gibiydi.